Rozdział 5

Rozdział 5/W niebezpiecznej chwili

W tyle słychać było szepty i szmery.W każdym niemal oknie stał jakiś człowiek. Członkowie zakonu byli zmartwieni.
-Gdzież ona jest!?-krzyczeli na przemian, a każdy opowiadał swoją wersje.
W końcu większość rozeszła się a na środku wąskiej alejki stali Kingsley, Hestia i Remus.

-Rozdzielmy się i znajdźmy ją-zaproponowała Hestia-Ja i Kingsley przeszukamy całe Hogsmede, a ty Remusie idź do zakazanego lasu.
-Ok, dobra.To idę-oznajmił Lunatyk i już go nie było.
Gdy wylądował, zobaczył jednorożce.Były poranione i uwięzione. Wiedział że nie może ich dotknąć, bo to by oznaczało że chce być nieśmiertelny, ale żyć w strasznych mękach. Piękny róż pobłyskiwał na ich ciele.Co jakiś czas patrzyły na piękny zamek Hogwartu.
Ruszył przed siebie. Teraz otoczenie było całkiem inne. Jaśniejsze, z wieloma okazami roślin.

Wielka wierzba płacząca, jakby mu się kłaniając chyliła się ku drodze.Usłyszał nikłe głosy.
Miał pewność że to śmierciożercy. Popatrzył w niebo. Było ciemne z milionem gwiazd. Szedł w stronę głosów.Coś kazało mu iść w głąb. I wtedy to zobaczył.
Lucjusz Malfoy torturował Nimfadorę zaklęciem Cruciatus. Coś w nim pękło. Wybiegł na środek polany.
-O,ho ho!-mruczał Lucjusz-Kogo my tu mamy...?Małego bojaźliwego wilczka?
-Zostaw ją!-Nakazał Remus.
-To nie koncert życzeń-mówił-Remusie!

-Powiedziałem puść ją!-krzyczał- Za chwilę będą tu aurorzy a wtedy ty będziesz...
-Nie wiem, kim będę ale ta nie całkiem szlama-wskazał na Tonks- będzie nieżywa.

-NIE-krzyknął i pojawił się Kingsley a za nim Hestia.
-Expeliarmus-powiedział Shackelbolt ale nie wycelował-CHOLERA!
Dean wypowiedział dziwne zaklęcie i różdżka Kingsleya rozsypała się w proch.
Lucjusz zamachnął różdżką.
-Crucio!
Tonks zawyła, Remus poderwał się i upadł przy niej.
-Imperio-wypowiedziawszy te słowa, Dean zaśmiał się szyderczo.
-Reducio-próbował naprawić swą różdżkę Kingsley.
W tyle zauważyli nikłe światło. Była to różdżka Bellatrix.
-Oho... moja siostrzenica,zabawimy się-rzekła-Crucio!
Zaśmiała się, a głos miała tak jakby długo milczała.
-Ach czemu ona nie posłuchała Syriusza-myślał Remus, torturowany przez Deana.
-Ciekawe czy zobaczycie trestale, gdy ona umrze.-zastanawiała się głośno Bella-Moja kochana panna Tonks,zdrajczyni krwi.Śmierć takiej nędznicy wszystkim zrobi dobrze.
Tonks miotała się na ziemi.Próbowała użyć zaklęć niewerbalnych.

Na marne.
Avada Kedavra-powiedziała uradowana pani Lestrange-i po strawie.
NIEEEE-krzyczał Remus, a po jego policzkach płynęły pojedyncze łzy.Po chwili jednak opanował się.
Śmierciożercy zniknęli, a osoby z zakonu zebrały się nad ciałem Dory.
-Tylko nie to-płakała panna Jones-Błagam Nimfadoro.
Właśnie teraz wszystko straciło sens.Nad ich głowami, pojawił się mroczny znak, znak śmierci.
-Och, gdyby tylko posłuchała Blacka.-rozpaczał Kingsley.
Razem z bezwładnym ciałem Tonks,deportowali się do domu Blacków.
-Na brodę Merlina!Co z nią?!-krzyczał Syriusz,klęcząc nad ciałem zmarłej.
-Syriuszu...ona... nie żyje.-Z trudem powiedział Kingsley.
Dom, tętniący życiem, nagle zrobił się ponury.Ludzie na obrazach mieli smutne oczy.Wszyscy prócz matki Syriusza.Ona jedna śmiała się.

Kingsley położył ofiarę na łóżku w sypialni Andromedy. Wszyscy rozeszli się a nad ciałem, zostali tylko Remus i Syriusz. niespodziewanie do pokoju wszedł Stworek.
Pochylił się nad ciałem i przytulił Nimfadorę.
-Moja pani...-po jego policzku płynęła łza- Odżyj błagam.
Po policzkach Nimfadory popłynęły łzy, a ciało drgnęło. Wszyscy byli zdziwieni.
Przyjechali rodzice Tonks.
-Och... córeczko!-płakała Andromeda.
Tonks obudziła się, i powiedziała że przed tym wszystkim wypiła eliksir który kiedyś podarował jej Horacy Slughorn. Wszyscy się cieszyli, dziękując Stworkowi że odgadł tajemnicę. Ponieważ aby eliksir zaczął działać potrzebne były łzy skrzata.
____________________________________________________________
____________________________________________________________
Proszę. Mam nadzieje że się spodobało.
Wszystkie pytania piszcie na gg: 44737161
Następny rozdział postaram się dodać szybko.
PS2.Dziękuje za komentarze.:*